Συντάκτης: Θάλεια Τσιχλάκη
-
Από την ημέρα που γύρισα κάτι βράζει μέσα μου. Τις νύχτες ξυπνάω από κάποιο όνειρο τόσο αληθοφανές, που για ώρα νομίζω πως οι απειλές του συνεχίζονται ακόμα. Περίεργα έντομα πεθαίνουν καρφωμένα στο δέ…
-
Τον ξεχώρισα από τους υπόλοιπους οργανοπαίχτες. Θες το κάτασπρο και φρεσκοσιδερωμένο του πουκάμισο, θες τα μακριά μαλλιά, που πλαισίωναν αγέρωχα, ως λιονταρίσια χαίτη, το κεφάλι του; Μπορεί να ήταν κα…
-
Κάποια εποχή που θέλησα να δώσω μια εξήγηση για τις διαφορετικές επιλογές μου ως προς το φαγητό επεχείρησα να εντάξω σε κατηγορίες τους τύπους των φαγητών που επέλεγα ανάλογα με τη διάθεσή μου. Η πιο …
-
Τις ζεστές νύχτες του καλοκαιριού το νοσταλγικό άρωμα του γιασεμιού ξυπνάει αναμνήσεις . Μεγάλωνα σε έναν κήπο με λουλούδια. Λίγο πριν βγει ο χειμώνας άνθιζε η μυγδαλιά, αργότερα οι λεμονιές, τα ζουμπ…
-
Κάποιες χρονιές η γιορτή του πατέρα συνέπιπτε με του Αγίου Λεοντίου, που ήταν γιορτή του δικού μου πατέρα. Εκείνη τη μέρα μαγειρεύαμε και τα πρώτα μας γεμιστά. Θυμάμαι την αθλητική φιγούρα του να εμφα…
-
Δεν ξέρω τι με έπιασε και έχω παρατάξει τις καρέκλες έτσι, γύρω από το τραπέζι, λες και δίνω θέσεις σε κάποια συστημική αναπαράσταση. Φταίει μάλλον αυτό το πρωινό τράβηγμα στους ώμους που μου ξύπνησε …
-
Πριν από μερικές μέρες ρωτήθηκα, δημόσια, πώς άρχισα να γράφω για το φαγητό. Εκεί, μπροστά στο κοινό, αράδιασα διάφορες κοινοτοπίες, εξιστορώντας μάλλον πώς μερικοί άνθρωποι ξεκινήσαμε τη δημοσιογραφί…
-
Σε ένα όχι και πολύ μακρινό κάποτε, ο δρόμος έξω από το σπίτι μας ήταν χωμάτινος, αυλακωμένος από τα νερά της βροχής, γεμάτος πέτρες που τρύπαγαν ενίοτε τα λάστιχα των λιγοστών αυτοκινήτων μας. Αργότε…
-
Ξύπνησα αναστατωμένη. Με είχε φοβίσει εκείνο το πρώτο, ασύνδετο, μέρος του ονείρου. Καθόμουν, λέει, σε ένα μεγάλο τραπέζι με ξύλινους πάγκους στις δυο πλευρές του, ανάμεσα σε ένα πλήθος αγνώστων ανθρώ…
-
Όταν το σπίτι μας ήταν ακόμα μια ήσυχη μονοκατοικία, πνιγμένη στο πράσινο, τέτοια εποχή ο κήπος του γέμιζε μαυρομάτες. Κάθε που ο αέρας έσειε τα όμορφα λευκά κρεμμυδολούλουδά τους μοσχοβόλαγε ο τόπος …
-
Βρήκα τους συντρόφους Bostanistas καθισμένους γύρω από το τραπέζι του σεφ, στο βάθος της πελώριας αίθουσας του Milos. Αυτό είναι ένα σημείο, ακριβώς δίπλα στην κουζίνα, όπου εύκολα θα μπορούσες να περ…
-
Μόλις προχωρήσει λίγο η άνοιξη και εμφανιστούν στην αγορά εκείνα τα πιο τσουπωτά, πράσινα σπαράγγια ξυπνάει μέσα η επιθυμία να φτιάξω πάλι «το ριζότο των πράσινων φαλλών», όπως αποκαλούσε το ριζότο το…
-
Τι μ’ έπιασε πρωινιάτικα; Όλο το σπίτι μύρισε από το διαπεραστικό άρωμα του σκόρδου που τσιγαρίζεται στο ζεστό φρέσκο ελαιόλαδο παρασύροντας σε μια φανταστική περιήγηση σ’ εκείνες φτωχογειτονιές της Ν…
-
Τετάρτη βράδυ ένιωσα τη μελαγχολική μου διάθεση να με σπρώχνει στην κουζίνα. Ήταν μια από εκείνες τις φορές που η ανησυχία σου μετατρέπεται σε στενό πανωφόρι ικανό να περιορίσει οποιαδήποτε κίνησή σου…
-
Παλιά, πολύ παλιά, στο πατρικό μου σπίτι οι άνθρωποι τηρούσαν σχεδόν με ευλάβεια την νηστεία της Σαρακοστής. Κι αυτό το «σχεδόν» το λέω γιατί μερικές μέρες, για κάποιους εντελώς δικούς τους λόγους, έτ…
-
Ήταν και τότε 6 Απριλίου. Μετά ένα πολύωρο αλλά κι ονειρικό ταξίδι είχα φτάσει επιτέλους στις δυτικές ακτές της Γαλλίας. Είχε διασχίσει το Marais Poitevin, τη δεύτερη σε μέγεθος υγρή ζώνη της χώρας, …
-
Παρόλο που στο διαδίκτυο υπάρχουν σήμερα πια εκατοντάδες συνταγές, εξακολουθώ πάντα να μαγειρεύω στα κουτουρού, ακολουθώντας μια σκέψη, το άρωμα κάποιου υλικού, λες κι όλες οι συνταγές να ήταν πάντα γ…
-
Ως παιδάκι πίστευα πως το ταχίνι ήταν κάτι εξωτικό. Η εντύπωση μου ήταν κατά κάποιο τρόπο βάσιμη. Οφειλόταν στις βόλτες που κάναμε με τον πατέρα μου, οι οποίες συχνά κατέληγαν στο Αιγυπτιακό, που ήταν…
-
Όποιος μαγειρεύει, μια δεδομένη στιγμή προσκολλάται τόσο σε κάποια υλικά, που αυτά αρχίζουν να λειτουργούν ως μαγειρικά του φετίχ. Κάτι τέτοιο συνέβη και με μένα μάλιστα, με το μπούκοβο. Παθιάστηκα μα…
-
Δεν γινόταν πάντα έτσι την Τσικνοπέμπτη. Δεν κλείναμε τραπέζι μόνο και μόνο για να φάμε έξω. Πηγαίναμε συγκεκριμένα για κοψίδια. Σε κάποια απόμακρη γειτονιά. Τότε, στη δεκαετία του ’80, οι χασαποταβέρ…
-
Δεν είναι καθόλου σχήμα λόγου, όταν στην τυπική ερώτηση τι κάνω, απαντώ «το παλεύω». Απεικονίζει την εσωτερική μου πάλη ενάντια σε μια αυτονόητη πια παραίτηση. Πάλη με εκείνα τα κομμάτια του εαυτού μο…
-
Όταν έρχεται η κουβέντα στο αγαπημένο μας φαγητό, αυτό που μας ζεσταίνει την καρδιά, πάντα έρχονται στο νου μου τα κεφτεδάκια. Μπορώ να πω με βεβαιότητα πως ποτέ δεν τα ταύτισα με το φαγητό-σύμβολο τω…
-
Χθες βράδυ, καθώς πάγωναν τα χέρια μου και δεν μπορούσα ούτε να τα κινήσω πάνω στο πληκτρολόγιο, άρχισα να σκέφτομαι τι θα μπορούσα να μαγειρέψω για να ζεσταθούμε τουλάχιστον την επομένη. Οραματίστηκα…
-
Οι καιροί άλλαξαν αλλά εμείς δυσκολευόμαστε να αλλάξουμε σε κάποια θέματα. Κρατάω ακόμα τις καταναλωτικές μανίες της μάνας μου. Αγοράζω διάφορους ξηρούς καρπούς ως σύμβολα αφθονίας για το καλό του και…
-
Κάποιο χειμωνιάτικο μεσημέρι, πριν αρκετά χρόνια, βρέθηκα σε ένα ορεινό χωριό της Κρήτης. Σταμάτησα στο καφενείο για να πάρω πληροφορίες. Στο βάθος της άχρωμης σάλας είδα τον καφετζή, τη γυναίκα του κ…
-
Χθες βράδυ μπήκα στο φούρνο της γειτονιάς μου κι όπως περίμενα τη σειρά μου παρατηρώντας το φούρναρη να μεταφέρει τις μεγάλες, μαύρες λαμαρίνες του, φορτωμένες κουλούρια, ξανάρθαν στη μνήμη μου τα τέσ…
-
Ακόμα ψάχνω να δω αν η εμμονή μου να διπλώνω κάθε χρόνο καμιά εκατοστή λαχανοντολμάδες για το πρωτοχρονιάτικο τραπέζι, ήταν απλά μια δική μας συνήθεια ή προέρχεται από τα έθιμα κάποιου τόπου, όπου έζη…
-
Υπάρχουν τόσα είδη σπόρων, καρπών, φυτών, λουλουδιών ή άγριων χόρτων με ονόματα που αλλάζουν από χώρα σε χώρα ή ακόμα και από τόπο σε τόπο, έτσι ώστε να είναι δύσκολο να τα αναγνωρίσουμε, να τα διαχωρ…
