Συντάκτης: Περικλής Λάσκαρις

  • Αν δεν υπήρχε ο μόχθος, τι νόημα θα είχε τότε η ικανοποίηση; Δίχως αυτήν ο μόχθος δεν είναι απλά μόνος, είναι ανεξήγητος, αυτοκαταργούμενος, ολωσδιόλου περιττός! Αν ορίσουμε την ικανοποίηση, και τη χα…

    Tα μυστικιστικά λικέρ της Νινέττας
  • Η ευσυγκινησία είναι γνώρισμα μιας ηλικίας ή μήπως εκδηλώνεται όταν δέχεσαι την επήρεια μιας σπάνιας φορτισμένης στιγμής; Μιας στιγμής που δεν αναγνωρίζεται αμέσως σαν σπάνια και ψάχνεις το αίτιο μέσα…

    Τι με συγκίνησε, τι με συγκινεί
  • Κι όλα τα μίκρυνε ο άθλιος: καλάθια, κουβάδες, καζάνια, κόπανους, μαστέλα, ταβλομαστέλες, στάχτες, νερά αστείρευτα και απόβλητα ατελεύτητα, τα άρπαξε ο χρόνος και τα έβαλε μέσα  σ’ ένα μικρό πλαστικό …

    Η Πείνα και η Δίψα: στο πλυσταριό
  • Είναι μια κολώνια που κρατάει χρόνια. Ο αδήλωτος έρωτας της Νιρβάνας μου και του άντρα, του αγέρα μου. Ξεκίνησε κάτι δεκάδες καλοκαίρια πριν, πάνω σε ένα σκαρί στις θάλασσες του Ιούνη. Ένα μεσημεριάτι…

    Έρωτας και διεκδίκηση στη φύση
  • Μιλώ για μια κληρονομιά που η διάσταση αντικειμενικής και συναισθηματικής αξίας είναι σαδιστικά τεράστια. Μα για να διατηρηθεί αυτή η διάσταση, πρέπει να ξοδεύεις πολλά χρήματα για να έχεις αυτό που ε…

    Η ηδονή και το πάθος μιας κουζίνας 496 χρόνων
  • Σε μια εποχή που η εξομοιoποιητική των πάντων διαδικασία συντελείται καθημερινά, είναι ορισμένοι συμβολισμοί οικογενειακής ενότητας που χαροπαλεύουν. Μαζί τους και το οικογενειακό τραπέζι με τη θαλπωρ…

    Τραπέζι: η γιορτή της διαιώνισης
  • Είναι κάτι μέρες στην ζωή που σε ζουν διαφορετικά. Βάζουν το ανέλπιστο, το απρόβλεπτο, το ξαφνικό, το φαντασιακό μαζί και φτιάχνουν κάτι κράματα για να ακουμπάει η ζωή. Είναι σαν να ανακατεύεις χρώματ…

    Με άρωμα από μπουγαρίνι
  • Στέκει στο μοναδικό του καλλίγραμμο κρυστάλλινο πόδι, εμπρός, λίγο προς τα δεξιά μου, ακίνητο σαν μολυβένιος στρατιώτης. Προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή, παίζει, νικά την αδιαφορία, παραμορφώνοντας …

    Του Θεού και του ανθρώπου
  • Έχει πλάκα η φαντασία… Όταν της έρχεται η όρεξη να παίξει, μπερδεύει πολλά πράγματα μαζί. Πού και πού βάζει λίγη τρέλα, βάζει λίγο πόθο, παίζει με το απρόβλεπτο, στολίζει το άγνωστο, μπερδεύει το πα…

    Μεσ’ σ’ αυτή τη βάρκα: μαζεύοντας βόνγκολε
  • Ήταν κάποτε κάτι ώρες νεκρές απο ερεθίσματα, παιδικές πληκτικές στιγμές, που δεν κουνιόταν τίποτα. Μεσημέρια καλοκαιρινά, που ο ήλιος ο ηλιάτορας μεσουρανούσε και τους κοίμιζε όλους, γονιούς και ανθρώ…

    Έξω λάβα, εμείς στην κάβα
  • Αν η αρχή και το τέλος στη ζωή μοιάζουν τόσο απελπιστικά κολλημένα μεταξύ τους, είναι γιατί στην κούρσα για το γρήγορα πάψαμε να σταματούμε σε σταθμούς, που η λαϊκή σοφία είχε δημιουργήσει, για ανεφοδ…

    H ομορφιά σώζει
  • Ορισμένοι τυχεροί σαν εμένα, μερικές φορές τους ξεβράζει η θάλασσα σε ερημικές παραλίες… Η νωχέλεια και το κύμα τους σπρώχνουν στην ακτή και παρόλο το ζαβλάκωμα του ήλιου διατηρούν την περιέργεια να…

    Κρίταμος: γαστρονομική διέγερση
  • Πότε θα πάψουμε να φεστιβαλοποιούμε το Πάσχα στην Κέρκυρα; Πότε θα καταφέρουμε να έχουμε έναν υπερασπιστή της αισθητικής που θα δώσει τη μάχη να καταργηθεί, ό,τι παρεισφρέει μέσα στο εθιμοτυπικό και κ…

    Δεν θέλουμε φεστιβάλ, κατάνυξη θέλουμε!
  • Αυτή η εποχή, είναι ακριβώς στην μέση από δύο λατρεμένους κόσμους: εκείνου της παραμονής των Χριστουγέννων και εκείνου του αυγουστιάτικου φεγγαριού, που οι μνήμες και τα όνειρα ενώνονται με αφρό σαμπά…

    Κάτω απ’ τ’ άστρα: σορμπέ σαμπάνιας στην Κέρκυρα
  • Όταν η προσμονή για τον ερχομό των παιδιών είναι μεγάλη και ο χρόνος δεν περνά, πιστεύεις ότι για να τον εξευμενίσεις χρειάζεται κάτι να του προσφέρεις, μπας και φύγει πιο γρήγορα και μετριαστεί ο πόν…

    Τζιτζιμπύρα: φάρμακο για τη νοσταλγία
  • Οι άντρες νιώθουν πάντα ικανοί όταν καταβάλλουν προσπάθεια για να πραγματοποιήσουν μια επιθυμία τους. Ακόμα κι όταν δεν τα καταφέρνουν, εκτιμούν την κατάσταση πάντα ως επιτυχή… και νιώθουν και περήφ…

    Άντρες, οι καλύτεροι ψήστες
  • Όταν με παρότρυναν να γράψω κάτι για τα λεμόνια μου στους bostanistas, σκέφτηκα τι μπορώ να γράψω, παραπάνω από τον Νερούντα, στην ωδή του για τα λεμόνια; Τα κοίταζα, λοιπόν, σαν χαζός, έτσι που έστεκ…

    Τα κίτρινα παιδιά μου